ابراهیم آژنگ، از موسیقى‏دانان زمان قاجار بود كه ابتداء با حقوق ماهیانه هفت قران در دستجات موزیك نظام خدمت مى‏كرد و مراحل ترقى را تا درجه سروانى طى كرد و سالیان متمادى در همین سمت و درجه باقى ماند كه موجب دلسردى و ناراحتى وى شده بود. ابراهیم آژنگ، در اوایل سلطنت مظفرالدین‏شاه، در قسمت موزیك مدرسه نظام كه به سرپرستى شخصى به نام مسیو كبویر اتریشى اداره مى‏شد به تحصیل موسیقى پرداخت سپس پس از یك سال نزد مسیو لومر فرانسوى، رئیس دستجات موزیك نظام رفت و از معلومات او جهت كسب علوم و دانش موسیقى استفاده نمود و با حقوقى معادل هفت قران و نیم در همان قسمت استخدام شد كه بعدها درجه‏اش به سروانى ارتفاء پیدا كرد و حقوقش هم از ماهى هفت قران و نیم به ماهى چهار تومان و هفت قران ترقى پیدا كرد. آژنگ در مدرسه نظامى با كلیه آلات موسیقى نظامى آشنا شد و دروس علمى تئورى، سلفژ، اركستر و هارمونى را فرا گرفت. در آن زمان مظفرالدین‏شاه، در مراجعت از سفر اروپا، چند ویولن براى یك دسته اركستر همراه خود آورد ولى چون مسیو لومر معلم موزیك نظامى بود و بیشتر با سازهاى بادى آشنایى داشت و با سازهاى زهى مأنوس نبود، لذا بنا به پیشنهاد وى، یك معلم ویولن براى آموزش به هنرجویان از فرانسه استخدام شد و شخصى به نام مسیو دیوال براى مدت دو سال به ایران آمد و آموزش شاگردان را به عهده گرفت. ابراهیم آژنگ نزد وى نیز شروع به فراگیرى ویولن نمود و در اندك مدتى در نواختن این ساز مهارت پیدا كرد، به طورى كه در محافل هنرى آن زمان به ابراهیم ویولنى معروف شد و در محافل و مجالس و مهمانى‏هاى مظفرالدین‏شاه قاجار كه براى مهمانان خارجى خود برپا مى‏كرد به اجبار و از روى ناچارى شركت مى‏كرد. از آن پس مدارج ترقى را به سرعت پیمود و پست‏هایى نظیر:ریاست موزیك فوج لاریجان، معاونت كلاس موزیك دارالفنون و اجراى برنامه‏هاى موسیقى درحضور مظفرالدین‏شاه، سفرا و مهمانان خارجى وى در جشن‏ها و مراسم بود. آژنگ، براى تعلیم موسیقى به شاگردان و هنرآموزان، از روى نت و قواعد علمى، اقدام به تأسیس كلاس موسیقى كرد و چون در این زمان اكثریت شاگردانى كه براى فراگیرى موسیقى مراجعه مى‏كردند، طالب فراگیرى موسیقى ایرانى بودند و او، در این‏باره چیزى نمى‏دانست، لذا به مرحوم آقامیرزا حسینقلى مراجعه كرد و به وى پیشنهاد كرد تا دوره موسیقى ایرانى را از روى ساز استاد به خط نت بیاورد، ولى مرحوم استاد، این كار را بسیار مشكل و غیر عملى دانست كه از عهده هركسى ساخته نیست ولى آژنگ با اصرار و خواهش فراوان تمام دستگاههاى موسیقى ایرانى را، از روى پنجه استاد تعلیم گرفت و آن‏ها را با نت نوشته و به تدریج موفق مى‏شود كه تمام ردیف‏ها و گوشه‏هاى موسیقى ایرانى آقامیرزا حسینقلى را نت نماید و در ضمن براى تمام دستگاهها، پیش‏درآمد و رنگ و تصنیف بسازد از جمله:پیش در آمدهاى شوشترى، ماهور و راست پنجگاهش بسیار مشهور بود و تا آن زمان كسى چنین كارهایى نكرده بود. از شاگردان بزرگ و به نام وى مى‏توان از زنده‏یاد مرتضى و رضا محجوبى نام برد. ابراهیم آژنگ علاوه بر قطعاتى كه براى موسیقى ایرانى تنظیم كرد، مقدارى هم مارش‏هاى نظامى ساخت كه در موزیك ارتش از آن استفاده مى‏گردید و بعدها هم با كمك فكرى شاهزاه احمد میرزا، اپرتى به نام دكتر ریاضى‏دان ساخت كه با به نمایش درآمد و با اقبال عمومى مواجه گشت. وى زمانى كه رادیو تهران تأسیس گشت، به سمت سرپرستى نوازندگان رادیو برگزیده شد و تا سال 1320 در این سمت باقى بود، تا این كه بازنشسته شد.

برگرفته از کتاب:

 مردان موسیقی سنتی و نوین ایران (جلد سوم)