آز کاران 1

آز کاران 2

آز کاران 3

آز کاران 4

زنده رود 1

زنده رود 2

زنده رود 3

زنده رود 4

زنده رود 5

زنده رود 6

 

حسن کسايی، نوازنده سرشناس نی درگذشت

 

حسن کسايی، يکی از چهره‌های نامدار موسيقی مکتب اصفهان و هنرمند به‌نام ايرانی نوازنده نی، از دنيا رفت.

به گزارش منابع خبری ايران، حسن کسايی امروز، پنج شنبه، ۲۵ خرداد، 1391 پس از سال‌ها تحمل بيماری سرطان، هنگام ۸۴ سالگی، در زادگاه و خانه خود در شهر اصفهان، چشم از جهان فروبست

در روز نخست ارديبهشت‌ماه سال جاری، يکی از شاگردان وی در گفت‌وگو با خبرگزاری دانشجويان ايران (ايسنا)، از کمای دو ماهه و وخامت حال کسائی خبر داده و گفته بود: "ای کاش اهالی رسانه به جای انتشار خبر بيماری، تا وقتی آن‌ها در قيد حيات هستند، از هنر اين بزرگان بنويسيد ، نه اين‌که موی‌شان سپيد شود، اما همچنان مردم آن‌ها را نشناسند."

کسايی که زاده سوم مهرماه سال ۱۳۰۷ در کوچه باغ کلم محله بيدآباد اصفهان بود آواز و گوشه‌های موسيقی ايران را نزد استاد تاج اصفهانی و اديب خوانساری آموخت.

او در سال ۱۳۱۹ نواختن نِی را از مهدی نوايی فرا گرفت .وی هنگام ۲۰ سالگی، نخستين اجرای تک‌نوازی نی خود را در دستگاه همايون در تئاتر اصفهان به صحنه برد.

کسائی، يک سال بعد، در دستگاه چهارگاه، يکی از معروف‌ترين قطعات موسيقی ايرانی به نام "سلام" را ساخت.

وی در سال ۱۳۲۹ برای نخستين بار، نی را به ارکستر برد و با ارکستر راديو ارتش اصفهان، همکاری خود را آغاز کرد.

در سال‌های بعد با ارکسترهای بی‌شمار راديو به سرپرستی هنرمندانی چون ابوالحسن صبا، حسين ياحقی، حبيب‌الله بديعی، محمد ميرنقيبی، همايون خرم و ديگران، همکاری کرد.

از سال ۱۳۴۶، کارهای هنری کسائی در ابعاد جهانی فراگير شد به‌طوری که يک صفحه‌ دورو در مايه‌های شور و ماهور از نوازندگی نی او به همراه تنبک جهانگير بهشتی توسط کمپانی سی‌بی‌اس فرانسه ضبط و در سال ۱۳۵۴ در نقاط مختلف جهان پخش شد.

پس از پيروزی انقلاب اسلامی به دليل ايجاد فضای نامناسب آن زمان، برای موسيقی، آخرين برنامه رسمی او در راديو ايران با همکاری جليل شهناز،محمد رضا شجريان و جهانگير ملک اجرا شد.

آرشيو موسيقی راديو اصفهان در طول اين سال‌ها از بين رفت و کسايی نيز از صداوسيما برکنار و حقوق وی قطع شد.

کسايی پس از اجرای برنامه در چند کشور اروپايی در دهه ۶۰ خورشيدی در سال ۱۳۷۵ به آمريکا و کانادا سفر کرد و در محافل شعر و موسيقی شرکت کرد. يک سال پس از آن، با تلاش محمدرضا لطفی، نوازنده تار و آهنگساز مطرح، انجمن دوستداران موسيقی ايرانی واشنگتن، مجلس گراميداشتی برای کسايی بر پا کرد..

وی، در سال ۱۳۷۸، موفق به دريافت نشان درجه يک فرهنگ و هنر و در سال ۱۳۸۱، به عنوان چهره ماندگار موسيقی برگزيده شد..

کسايی، افزون بر نواختن نی، نوازنده ساز سه‌تار هم بود و اين ساز زخمه‌ای را با مهارت، می‌نواخت.

برگرفته از :

 بی بی سی فارسی

حسن کسائی از استادان برجستهٔ موسیقی ایرانی و نوازندهٔ سرشناس نِی است

او به گفته خود در تاریخ ۲۰ مهر ۱۳۰۷ در خانواده‌ای تاجرپیشه به دنیا آمد. پدرش، حاج سید جواد کسائی از تاجران به نام آن زمان اصفهان بود که به دلیل علاقه و انسی که با موسیقی داشت، با اساتید و بزرگان آن زمان مانند سید حسین طاهرزاده، جلال‌الدین تاج اصفهانی، اکبر خان نوروزی

خاندان شهناز (شعبان خان، حسین آقا، علی آقا و جلیل شهناز غلامحسین سارنج و ادیب خوانساری رفت و آمد می‌نمود. به طوری که منزل آقا سید جواد، محفلی بود برای تجدید دیدار و نیز ساز و آواز اساتید به نام موسیقی اصفهان. این آمد و شدها موجب شد حسن کسائی از کودکی با موسیقی آشنا شود و به مرور زمان، علاقه زیادی خصوصاً به ساز نِی پیدا کرد (بعد از دیدن یک نوازنده دوره‌گرد) و بر آن شد تا پدر، وی را نزد مهدی نوایی ببرد. وی مدتی آواز و گوشه‌های موسیقی ایران را نزد استاد تاج اصفهانی و ادیب خوانساری آموخته و نِی را از مهدی نوایی فرا گرفت. وی هر زمان که به تهران می‌رفت از محضر استاد ابوالحسن صبا استفاده می‌نمود. پس از فوت مهدی نوایی، کسایی همچنان از همنشینی با نوازندگان اصفهانی در جهت تسلط بر نوازندگی نی استفاده کرد. مخصوصاً از همنوازی با جلیل شهناز که به نوعی حق استادی بر گردن او دارد بهره برد. همنوازی با سازهای پرده‌داری مثل تار و سه‌تار او را بیش از پیش با گام‌های مختلف موسیقی ایرانی آشنا کرد، به صورتی که برای اولین بار دستگاه‌های چهارگاه، اصفهان، نوا و راست پنجگاه را با کوک دقیق و به صورت کامل اجرا کرد. کسایی همچنین از محضر ابوالحسن صبا بهره‌های فراوان برد که می‌توان گفت هنر نوازندگی سه‌تار کسائی، یادگار انس با این هنرمند یگانه‌است. سه‌تار نوازی کسائی تلفیقی زیبا از ترکیب نوازندگی تار جلیل شهناز و سه‌تار ابوالحسن صبا است.حسن کسائی در اصفهان سال‌ها مکتب‌دار موسیقی اصفهان در رشته‌های نی، سه‌تار و آواز بوده‌است. اگرچه بیشتر آثار حسن کسایی بداهه‌نوازی است تا موسیقی پیش ساخته، ولی امروز بخش زیادی از ضربی‌ها و حتی آوازی‌های نوازندگان نی، بهره گرفته از نوازندگی‌های ایشان است.کسائی امروز در نواختن نِی ایرانی همانند ندارد و در اوقات فراغت به تکمیل سه‌تار می‌پردازد. وی در زندگی هیچ دلبستگی‌ای به جز موسیقی ندارد. وی اکنون در شهر زادگاه خود، اصفهان در کوی عباس آباد زندگی می‌کند. دیده شده که استاد حتی با لوله کردن کاغذی ساده و سوراخ کردن آن اقدام به نواختن نی می‌کند که این در یکی از نوارهای صوتی آموزشی استاد نیز بیان گردیده‌است.وی که از کودکی علاقهٔ زیادی به موسیقی داشت، از سن دوازده سالگی شروع به نواختن نِی کرد و در سن سیزده سالگی به مکتب استاد نوایی رفت (نوایی از شاگردان نایب اسدالله است و دیگر شاگرد نوایی، یاوری می‌باشد که او هم اصفهانی است). کسایی در محضر استاد صبا به نواختن ردیف‌ها پرداخت و با هنرمندانی چون خالقی، مشیر همایون و مرتضی محجوبی نیز می‌نواخته‌است. وی کنسرت‌هایی نیز با ادیب خوانساری و اجراهایی با تاج اصفهانی داشته‌است.

کسایی نی را در حد عالی می‌نوازد و هنوز نوازنده‌ای به قدرت او دیده نشده‌است، ایشان هم اکنون در اصفهان به سر می‌برند. نام استاد کسایی با نی چنان عجین شده که تصور یکی بدون دیگری امری است محال. نی از جمله سازهایی است که در تاریخ موسیقی ایران جایگاه پرفراز و فرودی از دربار پادشاهان ساسانی تا همدم بودن با شبانان داشته؛ ولی هیچ‌گاه نتوانست قابلیت اصلی خود را نشان دهد که بتواند مانند سازهایی از قبیل عود، تار، سنتور و انواع مختلف سازهای آرشه‌ای و مضرابی جایگاه نسبتاً ثابتی در بین موسیقی‌دانان و مردم پیدا کند.

احتمالاً سادگی ساخت (که خود موجب پیدایش الگوهای غیراستاندارد و در نهایت باعث محدود شدن سطح تکنیکی نی شده بود) را بتوان عامل اصلی عدم ثبات در جایگاه اصلی نی دانست. توضیح آنکه، برای توسعه و رشد امکانات فنی و تکنیکی یک ساز، لازم است ابتدا ساختار آن، طبق الگویی دقیق و کارشناسی شده، طراحی و ساخته شود تا نواختن آن با حداکثر قابلیت اجرایی، میسر گردد. بر اساس اطلاعاتی که از ضبط اولین صفحه‌های موسیقی ایرانی در دست است، تکنیک نوازندگی سازهایی همچون تار، ویلن و کمانچه به نسبت نی در سطح بالاتری قرار دارد. تنها ضبطی که در گذشته از نی انجام شده تکنوازی و جواب آواز نایب اسدالله اصفهانی است که بنا به روایتی اولین کسی است که نی را به سبک دندانی می‌نواخته (هر چند خلاف این موضوع انکار ناپذیر نیست). در هر صورت می‌توان با بررسی این چند صفحه ضبط شده، سطح نوازندگی نی را در آن زمان شناخت.استاد کسائی به طور مستقیم نتوانست از محضر نایب استفاده کند، ولی در دوره‌ای بسیار کوتاه نزد یکی از شاگردان ایشان به نام مهدی نوایی، تمام اندوخته‌های نوایی را فراگرفت. این موضوع از جهتی دلیل بر استعداد فراوان کسائی و از جهتی دیگر، نشان از محدودیت و سادگی تکنیک نوازندگی نی در آن زمان می‌باشد. از این رو حسن کسایی مانند تهرانی در تنبک، احمد عبادی در سه‌تار، بهاری در کمانچه و پایور در سنتور به نوعی از ابتدا شروع به ابداع تکنیک و پیاده کردن تمام دستگاه‌ها در ساز نی نمود.در گذشته صدای نی، همراه با ناخالصی زیاد بود؛ یعنی نواختن آن به صورتی بود که تفاوت محسوسی بین صداهای اوج، بم و بم نرم نبود، ولی استاد کسایی توانست با تغییر حالت در زبان، در محل استقرار زبان، حالت لب و فرم سر نی، صدایی بسیار شفاف و بدون ناخالصی از نی تولید کند. همین پیشرفت باعث شد تا نی استاد، به رادیو راه پیدا کند؛ تکنوازی‌ها و همکاری با نوازندگان و خوانندگان مشهور آن زمان چون جلیل شهناز، علی تجویدی، احمد عبادی، تاج اصفهانی، ادیب خوانساری و... باعث شد تا نی هم‌ردیف سازهای دیگر قرار بگیرد.بعد از این دوره اغلب ارکسترهای ایرانی شروع به استفاده از ساز نی کردند و این احساس نیاز باعث رشد روزافزون نوازندگان نی شد که حتی امروزه به عنوان یک رشته تخصصی در دانشگاه تدریس می‌گردد. می‌توان گفت، تمام نوازندگان امروز نی، با شنیدن صدای نی استاد کسایی به این ساز علاقمند شدند

برگرفته از :

نوازندگان موسیقی سنتی ایرانی

http://fa.wikipedia.org/wiki/