میرزا عبداله دومین فرزند آقای علی اکبر فراهانی در سال 1222(1843م) متولد شد. وی اولین آموزشهای خود رو پیش برادر بزرگترش میرزا حسن گذراند و پس از آن نزد پسر عمو وناپدریش آقا غلامحسین آموزشهای خود رو تکمیل کرد و به برادر کوچکتر خود آقا حسینقلی هم آموخت. او هنرمندی درویش صفت بود که با آغوش باز و دستی گشاده از شاگردانش استقبال می کرد ، بزرگانی چون سید حسین خلیفه ، مهدیقلی هدایت، مهدی خان صلحی، فرصت شیرازی، اسماعیل قهرمانی، سید مهدی دبیری، حاج آقا مجرد ایرانی، ابوالحسن صبا و فرزندش احمد عبادی همگی از محضر این استاد بهره بردند. نقل شده که ایشان عقیده داشتند که موسیقی ایران کاملا معنوی است و نوازنده باید کاملا با عالم معنی آشنا باشه . وی را پدر موسیقی امروزی ایران می دانند زیرا با تجدید نظر در دستگاههای دوازده گانه موسیقی ملی ایران و ادغام بعضی از آنها با هم ، هفت دستگاه کامل و مجزا پدید آورد که این هفت دستگاه توسط سه تن از شاگردانش به نامهای میرزا نصیر، فرصت شیرازی و مهدیقلی هدایت طی هفت سال نت نویسی شد. میرزا عبداله در تهران در محله امامزاده یحیی کلاس درسی ترتیب داد که جوانان و متجددین بدورش جمع شدند . ولی بر اثر تحریکات، مخالفان به خانه اش ریختند و با شکستن وسائل تعلیم بساط درسش را تعطیل کردند. با این حال تا دم مرگ دست از تعلیم نکشید و دربستر بیماری با سه تار قطعاتی بعنوان یادگار به شاگردان برجسته خود تعلیم می داد. در آن زمان رسم چنین بود که متعلمین در پا یان هر درس یک سکه دو ریالی زیر فرش استاد می گذاشتند ولی ایشان در پایان جلسه این وجوه را بین شاگردان بیبضاعت خود تحت نام قرض تقسیم می کرد و می گفت آنچه باید به من برسد دیروز رسیده است .ابتکار ساختن برخی قطعات ضربی از اوست که در قطعات مجلسی توام با آواز پس از اجرای چند گوشه ، برای تنوع قطعه ضربی می نواخت. مضراب ریز و تک مضرابها در ساز او در تعادل و جملات موسیقی او منظم است و در همراهی با آواز پس از خاتمه یک بیت توسط خواننده او خود گوشه جدیدی را شروع کرده است وخواننده را هدایت نموده . در حفظ وزن قطعه دقیق بوده و غالبا نوازندگی خود را با قطعه تند رنگ مانندی پایان می داد. رنگهای او متنوع است و با آنکه آثار ضبط شده از او مربوط به حدود 65 سالگی بوده ولی پنجه او روان و قطعات را راحت اجرا کرده.

البته ایشان در نواختن تار هم استاد بوده ولی شهرت ایشان بیشتر در نواختن سه تاراست. از وی چهار فرزند به نامهان مولود ، ملوک، جواد و احمد عبادی به یادگار گذاشت که همه آنها با موسیقی مانوس بودند، وی در سال 1279هجری شمسی(1918م) درتهران و در سن 75 سالگی در گذشت. روانش شاد.

 از کتاب "خاطرات هنرمندان" نوشته پرویز خطیبی