بَربَط یا عود سازی زهی است که در خاورمیانه و

کشورهای عربی رایج است و از قدیمی‌ترین سازهای شرقی و ایرانی به شمار می‌رود.این ساز در حقیقت‌ نوعی‌ سمبل‌

تاریخی‌ برای‌ سازهای‌ ایرانی‌ است.

تاریخچهٔ بربط:از آن‌جا که پیشینه‌ٔ این ساز به ۱۹۷۰ سال پیش از میلاد مسیح بازمی‌گردد، می‌توان آن را از اصیل‌ترین سازهای موسیقی ایران زمین به شمار آورد.

چون سطح ساز بربط از چوب پوشیده شده بود، اعراب آن را عود نامیدند.(العود در زبان عربی به معنای چوب است)

مضراب عود از پر مرغ (یا پر طاووس و شاه‌پر عقاب و حتي پر لاشخور ) تهیه شده‌است و گاه نیز نوازنده با مضراب دیگری

ساز را می‌نوازد. نوازنده‌های امروزی از مضراب‌های پلاستیکی استفاده می‌کنند.

صدای عود بم، نرم و در عین حال گرم و جذاب و نسبتاً

قوی است.

این ساز نقش تک‌نواز و هم‌نواز هر دو را به خوبی می‌تواند

ایفا کند.

 عود نوازان‌ معروف‌ ایران

در ایران‌ نیز پس‌ از احیای‌ ساز عود تلاش‌های‌ مثمرثمری‌            

 صورت‌ گرفت. از جمله‌ٔ‌ عود نوازان‌ معروف‌ می‌توان به‌                 

استاد منصور نریمان، استاد حسن‌ منوچهری،                        

استاد محمود  رحمانی‌ پور، استاد اکبر محسنی و                   

عبدالوهاب‌ شهیدی‌ اشاره‌ کرد.                                         

                     حافظ می‌فرماید:

با شاهد شوخ و شنگ و با بربط و نی

                         گنجی و فراغتی و یک شیشه می‌

چون گرم شود زباده ما را رگ و پی

                         منت نبریم یک جو از حاتم طی

                     خیام می‌فرماید:

مـن هیچ ندانم که مرا آن که سرشت

                          از اهل بهشت کرد یا دوزخ زشت‌

جامی و بتی و بربطی بر لب کشت

                          اين هر سه مرا نقد و ترا نسیه بهشت